घ्या एक अविनाशी ‘झेप’!

तुम्हाला एक अविनाशी ‘झेप’शी स्वत:ला जोडायचे आहे?

विचार करायला भाग पाडणारे एक अविनाशी ‘झेप’ हे मासिक अशी ओळख झालेल्या मासिकाची निर्मीती विविध सामाजिक, आर्थिक, राजकीय, सांस्कृतिक प्रश्‍नांना उत्तरे मिळविण्याच्या उद्देशाने सुरू करण्यात आले आहे. प्रत्येकाला भावना असतात, मते असतात. पण त्यांना जाणणारे आजच्या काळात क्वचितच आहेत. आपल्या समाजात असे अनेक प्रश्‍न आहेत ज्यांची उत्तरे आजुनही आपल्याला मिळाले नाहीत. याच प्रश्‍नाची उत्तरे मिळवण्याचा प्रयत्न ‘झेप’ मासिक करीत आहे. वाचकांना मार्गदर्शन करण्यासाठी विविध उपक्रमाच्या माध्यामातून ‘झेप’ मासिकाने आपल्या कार्यास सुरुवात केली आहे. व्यक्त होण्यासाठी एक हक्काचे व्यासपीठही उपलब्ध करून दिले आहे. याला साथ हवी आहे तुमची आणि तुमच्यासारख्या प्रेमळ व विश्‍वासू वर्गणीदारांची...जे आयुष्यभर आमच्या पुढील प्रवासात

साथीदार बनून मार्गदर्शन करीत राहतील.

तुम्हाला आमचे म्हणणे पटते का?
तुम्हाला आमचे म्हणणे पटले असेल तर पुढे या. सावरकरांनी सांगितल्याप्रमाणे पण ‘‘मला काय त्याचे?’’ असा विचार करू नका!
तर मग तुम्ही तीन प्रकारे आम्हाला मदत करू शकाल.
१. ‘झेप’च्या कामात, कार्यक्रमात आणि विविध बाबतीत संपूर्ण योगदान द्या. आम्हाला सामील व्हा आणि गरूड ‘झेप’ घ्या.
२. वेळ देणे शक्य नसेल तर जमेल तितल्या तरुणांशी आम्हाला जोडा, संस्थांशी जोडा किंवा जर काही विचारवंत, अभ्यासक आणि प्रतिष्टीत तुमच्याशी संपर्कात असतील तर त्यांच्याशी ‘झेप’ला जोडा. आमच्या ‘झेप’ मासिकाचे वर्गणीदार होऊन आमच्या वैचारिक लढ्याला बळ द्या.
३. हे सुद्धा करणे शक्य नसेल तरी आम्हाला तुमच्या सतत संपर्कात राहणे आवडेल. कारण फेसबूक पेज, ईमेल, व्हॉट्स ऍप, लेख, अशा अनेक मार्गांनी ‘झेप’ मासिकाला शक्य तेवढ्या तरुणांच्या संपर्कात राहायचे आहे.
____________________________________________________

मला ‘झेप’ घ्यायची आहे पण...
स्वतःला ‘झेप’ मासिकाशी जोडून घ्यायचे असेल तर कुठेच जायची गरज नाही. केवळ आमचे वर्गणीदार व्हा आणि पुढील महिन्यापासूनचे अंक तुम्हाला घरपोच मिळतील. सोबत दिलेला एक अर्ज भरा आणि खालील दिलेल्या पत्त्यावर किंवा मबाईल नंबर वर संपर्क साधा. मग तुम्ही कुठल्या राजकीय पक्षाचे कार्यकर्ते असाल, संस्थांमध्ये असाल याच्याशी ‘झेप’ मासिकाला घेणे देणे नाही. फक्त ‘झेप’मध्ये येण्याचा तुमचा हेतू स्वच्छ असू दे इतकच!

तुम्ही एक अविनाशी ‘झेप’ मासिकाचे ‘व्हीआयपी सभासद’ झालात का?
व्हिआयपी सभासद होणं अगदी सोपं आहे. आपल्या ओळखीच्या कमीत कमी १० लोकांना ‘झेप’ मासिकाचे वर्गणीदार बनवा आणि बना झेप मासिकाचे ‘व्हीआयपी सभासद’...

एका दमात तीन कामे!
१. पहिले म्हणजे तुम्ही ‘झेप’ मासिकाचे सभासद बनता. तुम्हाला प्रत्येक महिन्याचा ‘झेप’ मासिकाचा अंक प्रकाशीत झाल्यानंतर सर्वात आधी तुम्हाला मिळतं. त्यांच्या कार्यक्रमाचं आमंत्रण मिळतं. त्यांच्या योजनांची माहिती मिळते. त्यांच्या कामात स्वतः सहभागी होण्याची संधी मिळते.

२. ज्या दहा किंवा अधिक मित्र किंवा मैत्रिणींना तुमच्यामुळे क़ेवळ कमी रूपयांच्या वर्गणीमध्ये प्रत्येक महिन्याला वाचनीय अंक मिळतात ते खुश होतात. सोबतच त्या दहा जणांच्या ग्रूपमधून महिन्याला किमान चार जणांच्या पाव पेज आकाराच्या ब्लॅक ऍण्ड व्हाईटच्या जाहीराती मोफत देऊ शकतात.
त्यांना त्यांच्या आवडीची अंक मिळाली की ते इतर लोकांना तुमच्याबद्दल सांगतात. त्यांच्यासाठी तुम्ही म्हणजेच ‘झेप’चे प्रतिनिधी बनता.

३. यातून तुम्ही मराठी भाषेच्या संवर्धनाला अमूल्य असा हातभार लावता. आमचा उद्देश आहे प्रत्येक शहातील हजारो साक्षरांना ‘झेप’ मासिकाचे वाचक बनवणं आणि हे लक्ष्य साध्य करणं हे केवळ आणि केवळ मराठी लोकांना त्यांच्या भाषेवर असलेल्या प्रेमातूनच शक्य आहे. आपल्या भाषेचं राज्य व्हावं म्हणून १०६ हुतात्मे झाले. आपल्या भाषेनं राजा व्हावं म्हणून आपण एक दहा-वीस साक्षरांपर्यंत ‘झेप’ मासिक हे पोचविणारच ना! वाचनाची आवड असो वा नसो. फ़क्त मराठी साक्षर अशा दहा लोकांचा आमच्याशी संपर्क करून द्या. त्यांना वाचनाची आवड आपोआप लागेल. आपणच लावू. लावूच लावू. करूनच दाखवू.
संपर्क साधा: 9702317133
धन्यवाद!

बियर बार बंद करण्याऐवजी चक्क उद्घाटन तेही मंत्र्यांकडून?

आज सकाळी दररोजच्या प्रमाणे चहा घेताना पेपर वाचण्याऐवजी टि.व्ही. चॅनेल लावले. म्हटलं ‘अच्छे दिन’ची कोणती गुड न्यूज पहायला मिळते की नाही ते...नवी मुंबई महापालिका निवडणूक झाल्या, महापौर निवडून आले, सल्लुची बेल झाली, नंतर त्याचे कागदपत्र टाईप करताना मध्येच काय ते कार्टातील लाईट गेली, नंतर अनेक राजकीय नेत्यांच्या सल्लुसोबत भेटी-गाठी झाल्या, रविंद्र पाठक यांच्या लढ्याला सलामही केला, मुंबईतील कळबादेवी इमारतीला आग लागली, त्यात दोन जवानांना आपला जीव गमवावा लागला...म्हटलं आता कुठे तरी काही तरी चांगले ऐकायला-पहायला मिळेल...पण आमचं काही नशीब नाही राव गुड न्यूज ऐकायचे...आमच्या महाराष्ट्राचे माननीय अर्थराज्यमंत्र्यांनी चक्क बियर बारचे उद्घाटन केले...ज्या महाराष्ट्रात शेतकर्‍यांच्या आत्महत्या सुरू असताना त्यांच्यासाठी विशीष्ट उपक्रमाचे उद्घाटन करण्याची गरज असताना चक्क बियर बारचे उद्घाटन केले जाते. सध्या सगळीकडे बियर बार बंद करण्याची गरज असताना चक्क बियर बारचे ओपनींग केले जाते आणि ते महाराष्ट्र राज्याच्या अर्थराज्यमंत्र्यांच्या हस्ते....‘‘काय रे देवेंद्रा....काय चाललंय तुझ्या राज्यात? म्हणे ‘अच्छे दिन’ येणार आहेत...आता बियर बारचे उद्घाटन करून नगरमधील संसार उद्वस्त करून तेथील स्त्रियांना ‘अच्छे दिन’ दाखविणार आहात की काय?’’ 

ती तर माझी आई...

‘देव देव्हार्‍यात नाही देव नाही देवालयी’ हे गाणं ऐकलं होतं. सुरुवातीला गाण्याचा अर्थ मला लवकर कळला नाही. पण मी जेव्हा आईविषयी विचार केला, तेव्हा मला या गाण्याचा खरा अर्थ कळला.
देव सर्वच ठिकाणी असतो असे म्हणतात. आई म्हटल्यानंतर मला खरेच देवत्वाची, त्याच्या अस्तित्वाची जाणीव झाली. माझ्या सार्‍या चिंता दूर करण्यासाठी मी आजही आईच्या विचारांचा आधार घेते. पत्रकारिता क्षेत्रात वावरताना आणि अनेक चढ उतार आले माझ्या आयुष्यात. पण त्यावेळी माझ्या मनात होत असलेली घालमेल ही फक्त तिलाच कळत होती. दिवसातून एकदा तरी माझ्या आईसोबत माझे भांडण होते. पण त्या भांडणातही तिचे प्रेम दिसून येते. ती शिकली नाही, पण मी शिकून काही तरी मोठी व्हावी, ही तिची खूप इच्छा. आज अनेक मान्यवर मंडळींसह वावर असतो, अनेक सामाजिक कार्यासाठी आमंत्रण घरी जातात, ते आमंत्रण स्विकारताना तिला फार अभिमान वाटतो. तिच्या चेहर्‍यावरील हा अभिमान टिकून राहावा, यासाठी आयुष्यभर जगत राहील. एखाद्या वेळेस मला निर्णय घ्यायला जमत नाही हे तिला मी कहीही न सांगता बरोबर कळतं. मग ती हळूच माझ्या जवळ बसेल माझ्या आवडीचे इडले ढोसे बनवून मला खायला घालेल आणि हळूच विचारेल काय झालं? मग मलाही रहावत नाही. मी ही सगळं सांगून बसते. मला चिंता वाटते की माझ्यावर कोसळलेल्या संकटाविषयी ऐकून ती देखील टेन्शन घेईल. पण ती इतरांसारखी नाही. उलट ती मला धाडस देऊन तु असं कर, असं करू नको असे सुचवेल. आम्हा दोघींना समजून घेण्यासाठी शब्दांची कधी गरज लागली नाही. सर्वात पहिला पुरस्कार मला लेक वाचवा अभियानासाठी मिळाला होता, तो स्विकारता माझी नजर तिझ्याकडेच होती. तीची नजर जणू मला सांगत होती...पोरी अजून मोठी हो...मला तुला अजुन मोठं झालेलं पहायचंय...आज मी जे काही मिळवलं ते माझ्या आईसाठी...कारण आईच्या डोळ्यांत माझ्यासाठी अश्रु नाही अभिमान पहायचंय....
नीज न ये तर गीत म्हणावे
अथवा झोके देत बसावे
कोण करी हे जीवेभावे
ती तर माझी आई..

‘झेप’ च्या आरोग्य विशेषांकाचे वाचकांकडून कौतूक

एक अविनाशी ‘झेप’ मासिकाचा आरोग्य विशेषांकाचा प्रकाशन सोहळा डोंबिवली वुमन्स वेल्फेअर सोसायटीच्या अध्यक्षा डॉ. स्वाती गाडगीळ व झी चोवीस तास वाहिनेचे असोसिएट प्रोड्यूसर अमोल परांजपे यांच्या हस्ते पार पडला. ‘झेप’ मासिकाचे प्रकाशन केल्यानंतर यंदाच्या अंकात ‘झेप’ मासिकाने विचारलेल्याा रोखठोक सवालाचे उपस्थित सर्व प्रेक्षकांनी तोंडभरून कौतूक केले.

एक अविनाशी ‘झेप’ मासिकाने उत्तुंग भरारी घेण्यास सुरवात केली आहे. याचेच यशस्वी पाऊल उचलून एक अविनाशी ‘झेप’ मासिकाचा जागतिक आरोग्य दिनाचे औचित्य साधून आरोग्य विशेषांकाचा प्रकाशन सोहळा डोंबिवलीतील रोटरी भवन हॉल येथे आयोजित करण्यात आला होता. तसेच नवोदित पत्रकारांसाठी डोंबिवलीतून पहिल्यांदाच सुरू होणार्‍या इंडियन न्यूज रिपोर्टर सेंटरचे उद्धाटन झी चोवीस तास वृत्तवाहिनीचे असोसिएट प्रोड्यूसर अमोल परांजपे यांच्या हस्ते करण्यात आले. ‘झेप’ मासिकाच्या आरोग्य विशेषांकाचा प्रकाशन सोहळा आणि इंडियन न्यूज रिपोर्टर सेंटरच्या उद्धाटनाच्या निमित्ताने जणू कल्याण डोंबिवलीती सर्व पत्रकांराचा मेळावाच भरला होता. कार्यक्रमाच्या सुरवातीला प्रमूख पाहूणे अमोल परांजपे व डॉ. स्वाती गाडगीळ यांचा एक अविनाशी ‘झेप’ मासिकाचे कार्यकारी संपादक नितीन सोनवणे यांच्या हस्ते फुलपुष्प गुच्छ देऊन सत्कार करण्यात आला. एक अविनाशी ‘झेप’ मासिकाच्या सहसंपादक नमिता दोंदे यांनी कार्यक्रमाची प्रस्तावना केली. यावेळी डॉ. स्वाती गाडगीळ यांनी आपले मनोगत व्यक्त करताना इंडियन न्यूज रिपोर्टर सेंटर हे भावी काळात विवेकी पत्रकार घडवून समाजातील अनेक समस्यांना वाचा फोडतील, अशी आशा व्यक्त केली. ‘संकल्पनांना मार्ग दाखविणारी नवी दिशा, नवा ध्यास’ असे ब्रिदवाक्य असणार्‍या एक अविनाशी ‘झेप’ मासिकाने वाचकांची मने जिंकून वाचकांच्या मनातील प्रश्‍नांची उत्तरे शोधणारे एक अविनाशी ‘झेप’ मासिक अशीच ओळख निर्माण केली असल्याचेही गाडगीळ यांनी सांगितले. त्यानंतर सर्व वाचक वर्ग ज्या उत्सुकतेसाठी एकवटले होते असा एक अविनाशी ‘झेप’ मासिकाचा आरोग्य विशेषांक डॉ. स्वाती गाडगीळ आणि अमोल परांजपे यांच्या हस्ते प्रकाशित करण्यात आला. मासिकाचे प्रकाशन झाल्यानंतर उपस्थित सर्व वाचकांनी ‘झेप’ मासिकाने ‘शासकीय रूग्णालयांची अवस्था खालावतेय का? या प्रश्‍नाचे उत्तर शोधण्यासाठी घेतलेल्या मेहनतीचे कौतूक केले. त्यानंतर एक अविनाशी ‘झेप’ मासिकाच्या संपादक प्रमिला पवार यांनी आपल्या भाषणात आरोग्य क्षेत्रातील अनेक समस्यांचा उलगडा केला. तसेच कल्याण, डोंबिवली, ठाणे व मुंबईतील वाचकांची स्तुतीसुमने प्राप्त केल्यानंतर आता संपुर्ण महाराष्ट्रातील वाचकांची मने जिंकण्यासाठी ‘झेप’ टिम सज्ज झाली असल्याचेही त्यांनी सांगितले. ‘झेप’ मासिकाच्या उत्तुंग भरारीत महत्वाचे योगदान असलेले सहसंपादक नमिता दोंदे व कार्यकारी संपादक नितीन सोनवणे, वितरक जनक सोनवणे यांच्या अथक परिश्रमाचे कौतूक केले. त्यानंतर अमोल परांजपे यांनी आपले मनोगत व्यक्त करताना सांगितले, ‘‘कणसाचा एक दाना स्वतःला आधी जमिनीत गाडून घेतो व त्यानंतर पुर्णपणे कणिस तयार होते, त्याप्रमाणे चांगल्या कामासाठी स्वतःला आधी झोकून देणार्‍या ‘झेप’ टिमच्या कार्याचे कौतूक केले. तसेच इंडियन न्यूज रिपोर्टर सेंटरच्या उपस्थित विद्यार्थ्यांना त्यांनी माध्यम क्षेत्राबाबत मार्गदर्शनही केले. अखेरीस इंडियन न्यूज रिपोर्टर सेंटरचे सुरेंद्र यादव यांनी सर्व मान्यवरांचे आभार प्रदर्शन करून कार्यक्रमाची सांगता करण्यात आली.

यावेळी दिपक जाधव, सागर नरेकर, रसिका जोशी, संतोष पाठक, वृषाली गोखले, संदिप सामंत आदि माध्यम क्षेत्रातील मान्यवर उपस्थित होते. ‘झेप’ मासिकाचा आरोग्य विशेषांक विक्रीसाठी प्रत्येक स्टॉलवर उपलब्ध असून अधिक माहितीसाठी ९७०२३१७१३३ ८०९७७२८०९७ या क्रमांकावर संपर्क साधावा.

एक अविनाशी ‘झेप’ मासिकाच्या आरोग्य दिन विशेषांकाचे प्रकाशन करताना ‘झेप’ मासिकाच्या संपादक प्रमिला पवार, डॉ. स्वाती गाडगीळ, झी चोवीस तासचे अमोल परांजपे, सुर्या फाऊंडेशनचे सुरेंद्र यादव

मनातले बळ मोठे असले तर पंखही आपोआप मोठे होतात!

मनातले बळ मोठे असले तर पंखही आपोआप मोठे होतात!

‘एक झेप मैत्रीणीची’ मध्ये जान्हवी राऊळ यांचे महिलांना मार्गदर्शन

कल्याण, प्रतिनिधी

आपण एकदा आपल्याला गवसलो की, काहीच कठीण नसते. आपण आपल्याला काय हवे आहे, याचा शोध घेऊन त्यामागे लागलो की फक्त पंख बाहेर काढून उंच उडायची गरज असते आणि मनातले बळ मोठे असले तर पंखही आपोआप मोठे होतात. आकाशात ‘झेप’ घ्यायची संधी मिळते, असा सल्ला एक अविनाशी ‘झेप’ मासिक आणि मैत्रीण संघ यांच्या संयुक्त विद्यमाने महिला दिनानिमित्त आयोजित केलेल्या ‘एक झेप मैत्रीणीची’ या कार्यक्रमात ‘ब्रँड गुरू’ जान्हवी राऊळ यांनी उपस्थित महिलांना दिला.

कल्याण येथील मैत्रीण संघ आणि एक अविनाशी ‘झेप’ यांच्या संयुक्त विद्यमाने जागतिक महिला दिनाचे औचित्य साधून ‘झेप’ मासिकाचा महिला दिन विशेषांक व कर्तुत्ववान महिलांचा सत्कार सोहळा आयोजित करण्यात आला होता. यावेळी कार्यक्रमाचे अध्यक्षीय स्थान ‘ब्रँड गुरू’ जान्हवी राऊळ यांनी भूषविले होते. सायंकाळी ४ च्या सुमारास कल्याणच्या शिवाजी चौक येथील गीता हॉलच्या सभागृहात प्रवेश करणार्‍या प्रत्येक महिलेच्या चेहर्‍यावर सत्कार सोहळ्यासाठीचा व सुप्रसिद्ध नृत्यांगणा सुकन्या काळण यांच्यासाठीचा उत्साह दिसून येत होता. कार्यक्रमाची प्रस्तावना एक अविनाशी ‘झेप’ मासिकाच्या संपादिका प्रमिला पवार यांनी केली. यावेळी बोलताना त्या म्हणाल्या की, महिलांच्या मनात असलेली पोलिस स्टेशनबाबतची भिती दूर करण्यासाठीचे नवे शिवधनुष्य ‘झेप’ टिमने पेलले आहे. यासाठी ‘झेप’ मासिकाच्या सहसंपादिका नमिता दोंदे, कार्यकारी संपादक नितिन सोनावणे, उपसंपादक सोनम ढेपे-मोरे व वितरक जनक सोनावणे यांच्या कार्याचे कौतूकही त्यांनी केले. त्याचप्रमाणे मैत्रीण संघाच्या अध्यक्षा विजयाताई पोटे यांनी वेळोवेळी ज्या हातांनी चुका झाल्यावर धपाटे दिले त्याच हाताने शाबासकीची थाप दिल्याबद्दल त्यांचे आभार मानले. जान्हवी राऊळ जशा आज ‘ब्रॅण्ड गुरू’ बनल्या आहेत, त्याचप्रमाणे त्यांच्या मार्गदर्शनामूळे प्रत्येक महिला या आपल्या व्यवसायाचा ब्रॅण्ड तयार बनवतीलच पण आमचे ‘झेप’ मासिकही भविष्यात मोठे ब्रॅण्ड बनेल, अशी आशा संपादक प्रमिला पवार यांनी व्यक्त केली.

विजयाताई पोटे यांनी आपले मनोगत व्यक्त करताना ‘झेप’ मासिकाच्या सहसंपादिक नमिता दोंदे यांच्या उत्कृष्ट कार्याचे कौतूक केले. तसेच महिलांनीही जान्हवी राऊळ सारखे यशस्वी उद्योजक व्हावे, यासाठी त्यांचा मैत्रीण संघ नेहमीच सहकार्य करेल, असे सांगितले. ज्या महिलांनी खर्‍या पद्धतीने कर्तुत्व गाजवले आहेत व त्यांचा आजतागायत कुठेही सत्कार करण्यात आला नाही, अशा नारी शक्तींचा सत्कार सोहळा मोठ्या उत्साहात पार पडला. यामध्ये संगीतक्षेत्रातील मंजुषा थत्ते, शैक्षणिक क्षेत्रातील छाया घाटगे, नृत्यक्षेत्रातील सुकन्या काळण, पत्रकारिता क्षेत्रात प्राजक्त पोळा, उद्योजिका योगिता रासम व भारती शिंपी, आर्मी क्षेत्रात कॅप्टन. अनुराधा रानडे, आरोग्यक्षेत्रात रुपाली कुलकर्णी व स्मिता भोसले, साहित्य क्षेत्रात वैशाली कांदळगावकर या नारी शक्तींच्या कार्याचा गौरव सन्मानचिन्ह व तुळस देऊन करण्यात आला. त्यानंतर झेप मासिकाचा महिला दिन विशेषांकाचा प्रकाशन सोहळा प्रमूख पाहूणे जान्हवी राऊळ यांच्या हस्ते पार पडला. ‘झेप’ मासिकाच्या मुखपृष्ठावर ‘महिला पोलिस स्टेशनमध्ये जाण्यास घाबरतात का?’ या कव्हरस्टोरीचे अनेकांनी कौतूक केले. तसेच सुप्रसिद्ध कवयित्री विजया वाड लिखीत ‘मला जन्मु द्या हो’ ही कविता आकर्षक ठरली आहे. त्यानंतर सुप्रसिद्ध नृत्यांगणा सुकन्या काळण हीने ‘आप्सरा आली’ या गाण्यांवरील ठूमक्यांनी कार्यक्रमाची शान वाढविली. तिच्या धमाकेदार परफॉर्मन्सने उपस्थित महिलांनी तिच्या तालावर ताल धरून डान्स केला. महिलांचा हा हक्काचा एक दिवस त्यांनी अतिशय सुंदर व मनोरंजनात्मकपणे घालविला. कार्यक्रमाची सांगता ‘झेप’ मासिकाच्या टीमने आपल्या मासिकाच्या प्रती मैत्रीण संघाच्या अध्यक्षा विजयाताई पोटे यांना भेट देऊन केली. कार्यक्रमाचे सुत्रसंचलन नमिता दोंदे यांनी अतिशय आकर्षकपणे केले. झेप मासिक विक्रीसाठी उपलब्ध असून अधिक माहितीसाठी ९७०२३१७१३३ किंवा ८०९७७२८०९७ या क्रमांकावर संपर्क साधावा.

आजच्या दिवसाची सुरवात नव्या विचारासह

आज दररोजच्या प्रमाणे ऑफीसला जाण्यासाठी निघाले...घराबाहेर पडले तर थंडगार वार्‍याची झुळूक माझ्या भेटीला आली गुड मॉर्निंग म्हणाली...मी ही तिला गुड मॉर्निंग म्हणाली. काही अंत पुढे चालल्यावर आपसुक  वर पाहीले तर ढगाळ आकाशाने माझ्या डोक्यावर आशिर्वादाचा हात पसरविला होता. त्यांचा आशिर्वाद घेतला आणि बस स्टॉपवर उभी राहीली बसची वाट बघत! तितक्यात पावसाच्या सरींनी एक सुखदायक स्पर्श केला. कळंना तर्‍हा पावसाची अशीकशी, नको तेव्हा कोसळून केली वाटमारी, आता जणू मृगातही भोगी कुठे अंधारी, गोष्ट पावसाची ही न्यारी...
एकदाची ती बस आली...बस मोकळी पाहून मोकळा श्‍वास घेतला. इतका आनंद शतक पुर्ण झाल्यानंतर विराटलाही झाला नसेल... शीळफाटा-महापे सारखा घाटासारखा वाटणारा प्रवास आणि कानात हेडफोन टाकून एफएमवर लागलेली रोमँटीक गाणी...अहा! काही वेळानंतर एक मुलगी माझ्या सीटच्या बाजूला येऊन बसली. तिने हळूच तिच्या बॅगेतील एक पुस्तक काढले आणि निमूटपणे वाचायला लागली. पुस्तकाच्या मुखपृष्ठावर लिहीलेल्या नावानुसार ते पुस्तक लोकसेवा आयोग परिक्षेचे होते. त्यात जिल्हाधिकार्‍याची कार्यप्रणाली आणि बरंच काही ती शांतपणे वाचत होती. गेल्या काही दिवसांपासून मी माझ्या एक अविनाशी ‘झेप’ मासिकाच्या ‘महिला दिन विशेषांका’वर काम करीत असतानाच आज त्या मुलीची जिल्हाधिकारी बनण्यासाठीची चिकाटी पाहून खुप आनंद झाला. बसमध्ये पुढच्या स्टॉपवर एक पुरूष आणि छोटूकली-गोंडस मुलगी चढली. बसमध्ये त्यावेळी गर्दी झाली असल्याने ती छोटीशी मुलगी आमच्या सीटच्या बाजूला उभी राहीली आणि ती बसच्या धक्क्याने कुठे पडू नये यासाठी तिला घट्ट धरून तिचे वडील उभे राहीले होते. जिल्हाधिकारी होण्याचे स्वप्न उराशी बाळगणार्‍या त्या मुलीने उभी असलेल्या त्या छोट्याश्या मुलीकडे एकदा पाहीले आणि पुन्हा आपल्या अभ्यासाला लागली. त्या छोट्याश्या मुलीला बसविण्यासाठी आपल्याकडून काही मदत होईल का? हा विचार ती करेल, ही अपेक्षा मी त्या विद्यार्थीनीकडून करीत होते. पण अखेर माझा अपेक्षाभंग झाला. शेवटी मी माझ्या सीटवर सरकून थोडी जागा केली आणि त्या छोट्याश्या मुलीला बसविले. आपल्याला बसायला मिळणार हे पाहून त्या छोट्याश्या मुलीचा चेहरा आनंदाने फुलला...आणि त्या वडिलांच्या चेहर्‍यावर समाधान...
काय वाटतं तुम्हाला जिल्हाधिकारी होण्यासाठी फक्त अभ्यास करून परिक्षेत पास होणे इथेच संपते का? की सुरू असलेल्या तोंडी परिक्षेत अचानक जन-गण-मन हे राष्ट्रगीत सुरू झाले की लागलीच ताठ उभे राहीले म्हणजे तो व्यक्त जिल्हाधिकारी झाला असे आहे?   

खरंच आपण फक्त महाराष्ट्रीय आहोत का?

आज मी ऑफिसला येण्यासाठी घरून निघाली. दररोजच्या प्रमाणे १२. ३० ची बस पकडली आणि कानात हेडफोन टाकून मराठी अभिमान गीत ऐकत होती. तितक्यात मी खिडकीतून बाहेर एक उभी कार पहिली. मस्त चकाचक पांढरी होती. पण त्यावर लिहिलेल्या एका वाक्याने माझ लक्ष वेधलं. वाक्य होत 'भगवं वादळ'. तितक्यात मी अंदाज बांधला, कार मालक हा शिवसैनिक असणार. बस आणखी पुढे गेली. काही वेळाने मला एक सुमो दिसली. भरगच्च माणस भरलेली… त्यावर लिहिलेल्या 'नीळ वादळ' या वाक्याने माझ्या भुवया आणखी उंचावल्या… ऑफिस मध्ये येता येता मी विचार केला, वादळ हा निसर्ग शक्तीचा एक भाग आहे. आणि आपण माणसांनी या वादळाला देखील विविध धर्माच्या रंगानी रंगवून टाकले आहे. आपण मराठी भाषेचे, परंपरेचे अभिमनपर खूप गीते ऐकतो आणि त्याचा आपल्याला गर्व सुद्धा वाटतो. पण खरंच आपण फक्त महाराष्ट्रीय आहोत का? कि फक्त विशिष्ट समाजाचे आहोत असा मर्यादित विचार करतोय?
-https://www.facebook.com/pramila.pawar.37/posts/768114443274861?notif_t=like